امروز روز تولدمه. خواستم مطلبی درباره این روز بنویسم اما لطف و سلیقه عزیزانم آنقدر زیبا و قابل تحسین بود که مجالی برای بازگویی این روز نماند.

برایش بازم بیشتر دعا کنید.

ایرانیان برای هر 30 روز ماه یک نام گذاشته بودند:

1- اورمزد یا هرمزد = نام خداوند                  2-  وهمن یا بهمن = اندیشه ی نیک

3- اردیبهشت = بهترین اشویی                   4-  شهریور = شهریاری مینوی

5- سپندارمذ = آرمان مقدس                       6- خورداد = رسایی

7- امرداد = جاودانگی                                8- دی به آذر = آفریدگار روشنایی

9- آذر= آتش                                             10- آبان = آب

11- خور= خورشید                                     12- ماه = مهر

13- تیر یا تشتر = سمبل باران                     14- گوش = حیوانات

15- دی به مهر= آفریدگار مهر                      16- مهر = پیمان

17- سروش= ندای درونی                           18- رشن = دادگستری

19- فروردین = نیروی پیشرفت                   20- ورهرام = پیروزی

21- رام = رامش                                        22- باد = باد

23- دی به دین = آفریدگار دین                     24- دین = وجدان

25- ارد = توانگری                                      26- اشتاد = راستی

27- آسمان = آسمان                                  28- زامیاد = زمین

29- مانتر سپند = گفتار پاک                        30- انارام = روشنایی بی پایان

۳۱- ندارد

در آن روزگار هر روزی که با نام آن ماه یکی میشد همان روز را جشن میگرفتند...مثلا مصادف شدن ماه مهر با روز شانزدهم "جشن مهرگان" بود که گذشت...

ایرانیان از هر بهانه ای برای شادی استفاده می کرده اند و  هرگز برای مرگ کسی عزاداری نمی کردند...

ماه آبان و بیست و یکم آبان مال من است.

امیدوارم امسال روز و شب تولدم شاد و بدون غم و غصه باشم.

دلیل زیبایی چادرم این است که سوغاتی از دیاری زیباتر است دیاری چون مکه مکرمه و سجاده ام معطر است به بوی دل نواز حرم امام رضا و تسبیح فیروزه ای که نماد آرامش و عشق است و من بهترین مخلوق خدا هستم. و اینک در برابر این همه لطف خدا سجده شکر به جا می آورم.

خدایا شکرت که مرا در دل عزیزانم به خوبی جا کردی و می کنی و خواهی کرد.

امروز شنبه، ۰۹/۰۸/۱۳۸۸ اخبار ساعت 14 شبکه یک جمهوری اسلامی ایران تغییرات قابل توجهی داشت.

تغیِیرات از آرم و لوگوی اخبار شروع می شد تا می رسید به دکور، گزیده اخبار، میان برنامه ها، بخش های خبری، زیر نویس ها و ... (خودتون بقیه تغییرات رو ببینید.)  

این همه تغییرات را فقط با یک رنگ خاص به وجود آورده بودند. اون رنگ خاص سبز بود.

چند روزی تا سیزده آبان (روزتسخیر لانه جاسوسی به دست دانشجویان - روز دانش آموز) نمانده و دولت با چه حیله ها و نیرنگ ها و عوام فریبی هایی می خواهد با برنامه هایی که در ساعاتی از روز  پر بیننده تر است، جنبش سبز را در ذهن مردم خنثی کرده و رنگ سبز را یک رنگ عادی تلقی کنند، مخصوصا در اخبار ساعت 14 که ۰۲/۶۵ درصد بیننده را دارد.

یعنی می توانند؟؟؟

من که فکر می کنم این عوام فریبی درصدی از افکار مردم را فرا می گیرد؛ اما قشر آگاه و ذهن روشن ما را نمی توان به همان راهی که آنها می خواهند کشاند. گرچه ما شاهد به دادگاه کشیده شدن نخبگان مملکت بودیم اما ما نباید از گرفتن حقمان بی خیال شویم.

محمد خاتمی، رئیس جمهوری پیشین ایران و داریوش شایگان، نویسنده و متفکر ایرانی، برنده جایزه «گفتگوی جهانی» سال 2009.

سيد محمد خاتمی برنده "جايزه گفتگوی جهانی" در سال 2009 شد.

"جایزه گفتگوی جهانی" در سال 2009 تاسیس شده و اولین دوره از کنفرانس‌ ها و جوایز خود را در ژانویه 2010 برگزار می‌ کند.

در این جایزه نامزدهایی معرفی شده بودند که دو هفته پیش از میان آنها داريوش شايگان و سيد محمدخاتمی را به عنوان برگزیده معرفی و طی نامه‌ای اعلام کردند.

اين جايزه بر اهميت تحقيقات ميان فرهنگى در جامعه مدرن و ارزش مطالعات انجام شده تاکید دارد که این جايزه درباره تحقيقات بنیاد فرهنگى و همکارى و ارتباط های فرهنگی در جهان امروز است. و به محققان،‌ روزنامه‌نگاران و سازمان‌هاى مستقل در سراسر جهان که مسئوليت این گفتگو را برعهده دارند تعلق می گیرد.

اين جايزه از سال 2009 تا 2017 هر دو سال يکبار برگزار خواهد شد.

از برندگان جایزه (شایگان و خاتمی) برای شرکت در مراسمی که ژانویه در دانشگاه آرهوس کپنهاگ برپا می شود، دعوت شده است.

سيد محمد خاتمی از زمانی که رییس جمهور ایران شدند، در توسعه گفتگوی تمدن‌ها نقش مهمی ایفا کردند؛ بویژه بعد از نطقی که سال 2001 در سازمان ملل خواندند بطور مداوم پیگیر موضوع گفتگوی تمدن ها بوده اند و موسسه ای را هم تاسیس کرده‌اند.

طراح خودم(سارا ادیب نیا)

دوستـان شـرح پـریـشانی مـن گوش کنید      داسـتــان غـــــم پـنـهـانی مـن گوش کنید

قصه ی بی سر و سامانی من گوش کنید      گفت و گوی من و حیرانی من گوش کنید

شـرح این آتـش جـــان سـوز نـگفتن تـا کـی

سـوخـتـم سـوخـتـم ایـن راز نـهفتن تـا کـی

روزگـاری مــن و دل سـاکـن کـویی بودیم      سـاکــن کــوی بـــت عــربـده جـویی بودیم

عـقل و دل بـاخته، دیـوانـه ی رویی بودیم      بسته ی سلسله ی سلسله مـویی بودیم

کس در آن سلسله غیر از مـن و دل بند نبود

یـک گرفـتـار از ایــن جـمـله کـه هستند نبود

نـرگـس غمزه زنـش اینهمه بیمـار نداشت      سـنـبـل پـر شکنش هـیـچ گـرفتـار نداشت

اینهمه مـشـتــری و گـرمـی بـازار نداشت      یـوسفـی بــود ولـی هـیـچ خـریدار نداشت

اول آن کـس کـه خـریدار شــدش مـن بـودم

بـــاعـث گــرمــی بـــازار شــدش مـن بـودم

عـشق مـن شد سبب خوبی و رعنایی او      داد رســوایـی مـــــن شــهــرت زیـبـایی او

بـسـکه دادم هـمـه جـــا شـرح دلارایی او      شـهـر پــر گـشـت ز غـوغـای تـماشـایی او

ایـن زمـان عـاشـق سـر گشتـه فـراوان دارد

کـی سـر بـرگ مـن بـی سـر و سـامـان دارد

و نگاه های منتظرم برای تبریک شب تولدی که متعلق به اولین فرزند خانواده بود و شاید در آن شرایط چنین چیزی توقعی بی جا بود.

و نیمه شب در بیماستان راه رفتن ها و اشک ریختن ها، هق هق کردن ها؛ که سحرگاهان فهمیدم بیهوده بوده است.

غم من را در آغوش گرفته بود و برایم به جای لالایی در گوشم کر کری می خواند و من از آتش داغ بلا در زیر پاهایم، این پا و آن پا می کردم تا کسی به کمکم بیاید.

من با چشمانی گرد، حیران، متعجب، نا بلد و کودکانه نمی توانستم آتشی را که درونم را می سوزاند را رها کنم.

برای خاموش کردن آتش از هر کسی کمک خواستم.

دیدی میگن انگار آسمون وا شد و فلان کس فقط افتاده پایین؟ من می گم  آسمون وا شد و مشکلات و بلا ها فقط بر سر من فرود آمد.

دیگر غرور برایم معنا نداشت. غرورم را در زیر پاهایم گذاشتم و آتش سوزان، کمتر پاهایم را  می سوزاند.

تا بیست و دو سال پیش جسمم ضعیف بود، پاهایم سست بود و احساساتم بچه گانه.

الان که بیست و سه سال دارم افتخارم این است که پاهایم نلغزیده، قدم هایم محکم و استوار و احساسات و تصمیماتم عاقلانه است و می توانم بگویم سر بلندم در برابر خانواده ام، مادرم و عزیز ترین کسانم.

خدایا تو خیلی بزرگی و من بخشندگی را از تو یاد گرفتم پس می بخشم تا به من ببخشی طعم شیرین لبخند زندگی را.  

عجب شیریه...